Meest gelezen:

De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Hel en herhaling aan KW Haven en niet-bestaande hennepkwekerij

Een vervelende belevenis

Een vervelende belevenis

(Ingezonden verslag)

Ondanks dat we in Brielle wonen zit onze huisarts in Vlaardingen. Soms rijden we naar hem toe om allerlei klachten, die je als oude van dagen nu eenmaal krijgt, te laten behandelen. In mijn geval ging het om prostaatproblemen.

Daar een en ander qua tijd nogal uitliep en we al 4 dagen op de Vlaardingse camperplaats stonden, kwam Mick, een vriend van ons, langs en zei: ‘Ik sta op een stuk privéterrein naast Vishandel John de Lorijn. Dat is aan de Koningin Wilhelminahaven noordzijde. Ik vraag het even voor de zekerheid en dan kan je, denk ik, wel naast me komen staan. Elektra, water en wc zijn aanwezig.

Zodoende verhuisden we naar dit plekje. Mijn vrouw Marianne voelde zich wat gevangen achter de gesloten poort, maar nood breekt wetten. ‘Ach,’ grapte ik, ‘staan we ook eens veilig.’

So far so good.

‘Maar,’ zei Mick, ‘het is maar voor tijdelijk, want het pand van De Lorijn is verkocht aan The Bull. Die gaan er een koffieshop met softdrugs verkoop beginnen. Op 14 augustus gaat de vishandel dicht en veranderd dan van eigenaar.
   ‘Trouwens,’ ging Mick verder, ‘het stuk straatterrein waar we staan is niet van De Lorijn, maar we mogen dus wel alle faciliteiten gebruiken.’

We hebben een tweetal keer met vrienden in het visrestaurantje gegeten. Niet alleen omdat we trek of honger hadden, maar ook ter compensatie voor het mogen staan daar. En het moet gezegd: het was erg lekker en zeker niet duur. Jammer dat het om 19.30 uur al sluit en nog erger dat de vishandel hier binnenkort helemaal verdwenen is.

Op zondagmiddag 21 juli werd er hard tegen de poort geschopt. Er stonden vier politieagenten. Ze hadden een tip gekregen: er zou een hennepkwekerij zitten op de plek waar het restaurantje is gevestigd. Het pand werd doorzocht en niets gevonden. Onbedoeld kwamen we zo in een soort drugswereld terecht, iets waar we geen idee van hadden. Wij vonden het nog wel spannend en amusant ook.

Diezelfde nacht hoorde Marianne om 02.00 uur ‘s nachts buurman Mick roepen. Hij maakte ook mij met zijn geschreeuw wakker. Ik kijken en zag Mick met een zaklamp op zijn dak zitten. Hij schreeuwde tegen inbrekers in het oude, achterste gedeelte van het pand naast ons. De inbrekers schreeuwden met een buitenlands accent.

 De inbrekers schenen met een sterke lamp naar beneden en gooiden dakpannen richting onze campers. Mick begon nu nog harder te schreeuwen en te vloeken. Gelukkig dat de campers niet werden geraakt en er geen schade ontstond voor ons. Snel belden we de politie en die stonden er met zo’n 10 minuten. Er werd verondersteld dat de inbrekers het op de niet bestaande hennepkwekerij voorzien hadden. ‘Die worden vaker leeggestolen,’ aldus de politie.

De volgende nacht.

Rond 03.30 uur werd ik wakker om mijn urinezak (nodig vanwege mijn prostaatproblemen) te legen. Op dat moment zag ik licht langs de gordijnen schijnen, gevolgd door zachte klopjes op de deur. De hond gromde niet en ik veronderstelde dat (na de inbraakpoging van de nacht ervoor) Mick rondscharrelde. Met mijn halfvolle urinezak in mijn hand open ik de deur voorzichtig en zei: ‘Mick, ben jij dat? Wat is er? Weer inbrekers?’
   Op datzelfde moment kijk ik recht in een felle hoofdlantaren en krijg direct een volle vuistslag op mijn buik, waardoor ik achteruitstap en val. Gelijk loopt de man met de verblindende hoofdlamp naar binnen en hij slaat gelijk nog een keer. Hij zegt: ‘Sit down. Stay calm.’ Ik bleef staan en schreeuwde: ‘Waarom doe je dit nou, man?’ Waarop hij antwoordde: ‘Where is the weed?’ ‘Er is geen weed hier,’ schreeuwde ik terug.

Intussen was Marianne echt wakker geworden en kwam uit bed. ‘Wat doet die vent in mijn wagen? Eruit klootzak!’ en zij stormt halfnaakt naar voren, waardoor ik eindelijk die kerel zijn gezicht kon zien. Het was een typische Oostblokkop van een man tussen de 20 en 30 jaar. Ik vreesde het ergste en hield Marianne tegen. Als de dood zo bang dat ook zij klappen krijgen zou. Dat tegenhouden viel nog niet mee. Zo woest was ze. Marianne kleedde zich daarop snel aan en kwam weer aanstormen. ‘Eruit,’ gilde ze.

De gijzelnemer bleef rustig en herhaalde een aantal maal: ‘Sit down.’ Ik hield mijn woeste vrouw tegen. ‘Dadelijk slaan ze je verrot, ze hebben mij ook al geslagen,’ gilde ik. Gelukkig werd ze wat rustiger. Het enige wat Marianne nu constant zei was: ‘Laat me nou,’ en probeerde langs me te komen. Als een tijger ging ze tekeer. En maar roepen: ‘Wat doet die vent binnen?’

Na een aantal minuten ging hij weg en keek er een andere kop om de deur. Ook een Oostblokker, dezelfde leeftijdsgroep. ‘Sit down,’ zei ook hij en deed zijn vinger voor zijn lippen; het “stilzijn” teken. Hierop sloot hij de deur.

Binnen een minuut hoorde ik Mick mijn naam roepen. Dat was rond 04.00 uur. Ik opende de deur, en daar stond onze vriend, in zijn onderbroek. ‘Hebben ze jullie wat gedaan? Ik hoorde Marianne zo schreeuwen.’ vroeg hij. ‘Nee alles goed met ons, gelukkig.’ Een flinke voorraad vloeken vloog door de lucht en trillend belde Mick 112. De politie in de vorm van twee vrouwen was er in pakweg 10 minuten. Het enige wat zij konden doen is ons verhaal aanhoren. Ik moest mijn legitimatiebewijs laten zien, wat één van hen overschreef. ‘Morgen komt de wijkagent nog wel langs. We gaan weer.’ En: ‘Als er wat is, bellen hoor.’
   Later bleek tijdens ons gesprek dat alle voorgaande informatie die met dit voorval te maken had niet bij hun bekend was. Kennelijk wordt dit niet gerapporteerd. Kortom: er is een politie-inval met vier man in de middag na een tip over een vermeende hennepkwekerij en een inbraak poging niemand, geen collega, die er iets van weet. Vreemd, toch.

Vriend Mick vertelt.

‘Ik hoorde geluid buiten en keek vanuit mijn dakraam. Boven mijn bed is een groot luik annex dakraam. Hierdoor kan ik weg in geval van nood. Ik merkte dat mensen aan mijn deur morrelden. Even later zag ik vijf Oostblokkers voor mijn auto staan met koevoeten. Ik gilde: ‘Er is hier geen hennepkwekerij. Ga dan binnenkijken klootzakken.’ Er verdwenen er een paar het belendende pand in, waar ze dachten een kwekerij te kunnen rippen. Maar zoals wij en de politie al wisten: er was daar geen kwekerij. Toen ze dit ook doorkregen vertrokken de heren weer. Voor het vervolg: zie weer hierboven.’

Bram van Rij: ‘Na een mok thee ben ik om 05.15 uur weer naar bed gegaan. Ik ben blij dat we er zonder schade verder vanaf gekomen zijn en ik denk dat ik juist gehandeld heb in deze situatie. Je doet immers niets tegen vijf à zes door stress opgefokte vierkante koppen met koevoeten. Zeker ik niet in mijn toestand en met als enige wapen een volle plaszak.

Jezus wat een plek.

Sta je overal in de wereld op de meest bijzondere camperplaatsen en uitgerekend achter "eigen" Vlaardingse deuren worden we gegijzeld. Volgens ingewijden en politie is het een professionele ripoff group. Waarschijnlijk Bulgaren, die na tips hennepkwekerijen leeghalen omdat eigenaren toch de politie niet durven waarschuwen. Dat leeghalen gebeurt trouwens één of twee dagen voor de oogst.

Wijkagent Oosterhuis kwam de volgende ochtend nog langs. ‘Wonen jullie hier?’ vroeg hij. Ik vertelde mijn verhaal: dat we in Brielle wonen en tijdelijk hier waren voor mijn doktersbezoek. Daarna nog wat gediscussieerd met Mick over de panden en de eigenaren en ook over nieuwe eigenaar koffieshop The Bull. Volgens de wijkagent staat hij hier volledig buiten.

Conclusie? We weten het niet!

Ik wist, doordat we nogal wat lopende afspraken in Vlaardingen hadden, niet goed wat te doen. Weggaan of blijven? Ik veronderstelde dat het nu wel afgelopen zou zijn. Maar dat dacht ik gisterenavond na die mislukte inbraakpoging ook al.

Nog iets wat ik heel vreemd vind.

‘Er rijdt in Vlaardingen, een stad met ruim 70.000 inwoners, doordeweeks ’s nachts maar één politiewagen 's,’ aldus de politieagenten. De centrale beslist wat en welke melding prioriteit krijgt.

Maar deze soap is nog niet teneinde.

Na een ongestoorde nacht, kwamen er op 24 juli om 15.45 uur alweer vier agenten en ... ja hoor, alweer het pand doorzoeken. Serieuze tip gekregen! Er zou een hennepkwekerij op die plaats zitten …

Nou vraag ik je.

Afijn, ook deze mensen uren bezig en omdat er een verdieping was waar ze niet zo 1-2-3 in konden de brandweer om assistentie gevraagd. Die kwam met een hoogwerker. Met veel bombarie en geüniformeerd personeel werd de weg - de KW Haven NZ - afgezet. Uiteindelijk werden twee gaten in de buitenmuur gehakt. Hierdoor maakte de politie foto’s van het interieur.

En ... ja. Daar werd wat aarde aangetroffen. Conclusie: daar moet een kwekerij gezeten hebben. Helaas voor ons belastingbetalers is het 'er gezeten hebben' niet strafbaar. ‘s Avonds om 21.00 uur was iedereen weer weg en keerde de rust weer. Wijzelf en vriend Mick gingen ervanuit dat er geen Bulgaren meer zouden komen. Maar je wist immers toch maar nooit. Voor de zekerheid de deuren van het pand 's nachts opengelaten en een vel papier met teksten als:

Please look if you can find wiet.
Police couldn't find it.
Leave us in peace.

 

op alle deuren en die van de camper geplakt.

Na alweer een tropische nacht was er de volgende ochtend gelukkig niets gebeurd. Inmiddels staat een en ander ook op Facebook en Internet, dus zullen de inbrekers het nu ook wel weten. Vreemd genoeg heeft dit verhaal in geen enkele krant gestaan. Misschien omdat er nogal wat gemeenschapsgeld verspild is? De gebeurtenissen waren voor Marianne, Mick en mij best stressvol. Zoiets verwacht je niet in een keurig en beschaafd Vlaardingen.
   We hebben al heel wat meegemaakt in ons leven. Maar deze ervaring staat nu met stip op nummer 1 in De Vervelende Campergebeurtenissen Top10.

Vanwege alle afspraken in het Vlaardingse besloten we om toch verder te blijven staan. Ook speelde de enorme hitte een rol bij deze beslissing. We staan hier maar drie uur in de zon ofwel de rest van de dag in de schaduw. Verder worden we volop voorzien van verse haringen van de buren.

Ik kreeg nog vragen (van de politie) wat onze hond deed.

Nou gelukkig bleef die op zijn plekje liggen voor de voorstoelen. Ik moet er niet aan denken dat zij de held gespeeld had. Ik ben er heilig van overtuigd dat de inbrekers haar dood hadden geslagen met hun koevoeten.

6 commentaar(en) op artikel "Een vervelende belevenis"

Hoog tijd,dat die oude zooi tegen de vlakte gaat....!

Door: Fred Trooster Op:

hoog tijd dat er meer politie komt in vlaardingen ze moeten zich doodschamen 1 politiewagen voor ruim 70.000 inwoners in de avond burgemeester Jetten u bent hoofd veiligheid zit bij u in de portefeuille wat gaat u hier aan doen.

Door: r.glimmerveen Op:

Je jullie zijn door het oog van naald gekropen als ik het zo hoor. Dat moment ga je niet snel vergeten. Succes!

Door: Ruud de Groot Op:

Leest als een dokters roman brrr

Door: Y@q()p scholman Op:

Wat een vervelende gebeurtenis,sterkte met het verweken.

Door: Voogd Op:

Ik vind t nogal typisch dat die oostblokkers precies de dag ná de politie kwamen....dat zet je te denken toch....

Door: Brenda Op:

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen