De lokale politiek, toch al niet het sterkste punt van ons stadsbestuur van de laatste decennia, kent alweer een pijnlijke splinter. Nog voor er ook maar een motie of amendement is ingediend of een voorstellingsronde is geweest maakt Marije van de Merwe-Groenveld al een onduidelijke beweging van CDA naar VVD.
Zetelroof is van alle tijden. Het staat nooit netjes en ex-collegae reppen al snel van zetelroof. Zeker nu de raad nog moet geïnstalleerd lijkt haar overgang (vaak vergezeld van stemmingswisselingen en op-en-neer gaande temperatuur) er eentje waar zelfs de meest onvrouwelijke vrouw zich voor schaamt. Mannen ook, trouwens.
Want: waarom zet je jezelf op de kieslijst van en voor het CDA en stap je - gelijk het vrouwelijk equivalent van Anton Mussert - nog voor de eerste ronde over naar de VVD? Ligt het gewicht van een goed gevulde kapitalistische beurs beter in de hand dan een stoffig boekwerk als de Bijbel?
Toegegeven: het is de moderne tijd van ontkerkelijking. Kerken krijgen steeds vaker een tweede leven als bibliotheek of expositieruimte en "wie gelooft is gek". Zo luidt althans het adagium van de ware en in aantal toenemende ongelovigen. Maar met alle - tot nog toe verbale - dreiging zal op de dag dat de Russen daadwerkelijk in onze achtertuin staan Marije van de Merwe-Groernveld als de wiedeweerga terughollen van lokaal grootkapitaal naar het schier eeuwig handvest dat Bijbel heet. Wedden?
En wie nu denkt dat Waarman Jorn van der Bie geheel en al vergeten is ... die zit er net zo naast als Marije van de Merwe-Groenveld momenteel.
Tekst
Waarman
Schilderij
Robert Daalmeijer