Het was geen verrassing dat Gibson, wederom met Bart de Win als haar kompaan, terug was in Vulcaan afgelopen zondag. Een koud Vulcaan, want dit oude, karaktervolle pand laat zich nu eenmaal niet zo makkelijk warm stoken. Het bleek echter geen beletsel voor zo'n 40 'man' om de kou te trotseren. En ze kregen waar voor hun geld, want waar de in Fridley, Minnesota geboren Gibson vorig jaar al blijk gaf van haar klasse, daar deed zij dit samen met Bart de Win op deze winterse zondagnamiddag opnieuw, zo niet: nog beter.

Ook met haar verbindende verhalen die boeiden. Zo vertelde ze dat zij zich weleens schaamde als zij, dit terwijl ze gedurende een zekere periode maar weinig songs uit haar pen liet vloeien, de vraag kreeg wat ze dan wel voor de kost deed en dan het antwoord 'songwriter' gaf. Op zich juist, maar ze vond het in verhouding tot haar productie best wel enigszins gênant.

Wellicht niet helemaal terecht, want zij heeft sedert 2002  immers wel zes volwaardige albums + een e.p- tje op haar naam staan met als uitschieter het door The Chicks (toen nog The Dixie Chicks) in 1998 opgenomen én beroemd gemaakte “Wide Open Spaces”.

Inmiddels heeft zij ergens in het tegen de grens met Canada gesitueerde Montana een periode van veelschrijverij achter de rug met als resultaat dat haar laatste album - “The Hard Truth” uit 2019 - binnen afzienbare tijd een opvolger krijgt; titel nog onbekend, maar ze gaf al wel met een aantal songs, zoals: "Better Be Better", een inkijkje in dit nieuwe werk.

En dat klonk goed. Zo ook de songs van haar eerdere albums met als afsluiter uiteraard "Wide Open Space" een afsluiter waar er naast De Win ook een vocale rol voor Arianne Knegt was weggelegd. Knegt kreeg samen met De Win, samen ook bekend van de band Tip Jar, even voor deze epiloog ook nog het podium om een van hun songs ten gehore te brengen, het fraaie "At The Dance".

Voor het zover was liet Gibson met haar oudere songs horen waarom zij over de jaren heen ook diverse awards -waaronder Songwriter of CMA single Of The Year voor “Wide Open Spaces”- toebedeeld kreeg.

Vanaf opener "Second Hand", via "Diagnostic Heart", "The Hard Stuff" en "Dead Valley Days" naar "Tightrope" en "Little Piece Of Heaven", het kwam er allemaal erg mooi uit. Met de Win op toetsen & knoppen en Gibson gitaar, soms banjo én bovenal met haar geweldige stem.

Tel daarbij op dat vrijwel alle songs van een pakkende inleiding werden voorzien, verhalen over Luckenbach, Tx. waar elke eerste zondag van de maand de Walt Wilkins- clan/family uren musiceren of het indringende verhaal over 'The Flood' van 2015, een overstroming van The Blanco River die de huidige woonplaats van Gibson Wimberley, Tx. hard trof met dertien doden en veel materiële schade als triest gevolg.

Waar andere songwriters soms te lang van stof zijn, bij Gibson was het verhalende deel juist pakkend. En zo kende het optreden van zo’n twee uur - met een pauze van een half uurtje - geen enkel zwak moment; van verveling was dan ook geen sprake. Kortom: een vakvrouw begeleidt door een vakman, het zou zomaar kunnen dat februari 2027 alvast in de agenda kan worden genoteerd.

En dat het ietwat koud was met bij het weggaan als toetje ook nog een aardig laagje sneeuw, het deerde eigenlijk niemand. Daar was het optreden in het immer sfeervolle Vulcaan dan ook simpelweg te goed voor.

Tekst
Leo Kattestaart

Fotografie
Erik de Wit