De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Maar dan … bekritiseerd vanuit Barneveldse hoek?

Ton Lebbink: Het Ei

Ton Lebbink: Het Ei

Café Helmers, eind 1982.
‘Vertrouw nooit wat je niet zeker weet.’ Ton Lebbink dacht er zeker van te zijn, maar zijn vaste drinkmaten, het oude baasje in ketelpak en de handelsreiziger uit de Achterhoek, beweerden stellig nog nooit een negatieve reactie te hebben gelezen met betrekking tot zijn dichtwerk.

‘Ik herinner mij toch ooit in een obscuur blaadje iets met een lichte wanklank te hebben gezien,’ merkte de dichter op.
   ‘Obscure blaadjes en schotschriften zijn niet maatgevend en vaak bewust opruiend van aard,’ dienster Caroline deed ook een duit in het positief kritische zakje.
   ‘Het ging over Het Ei en dat ik er zelf ook eentje was,’ zei de ex-portier van Paradiso bedachtzaam. ‘Het zou te gezocht zijn en slecht voor de eierconsumptie bovendien.’
   ‘Ik durf te beweren dat de opsteller van dit gitzwarte stukje er zelf eentje is; een ei.’ Het oude baasje in ketelpak was als altijd ongezouten en direct in zijn beschouwing.
   ‘Het is de kift van een hersenloze en kansarme letterproleet,’ zei de handelsreiziger. ‘Zelf nog niet op een stukje boeiend proza te betrappen is het enige wat die lui kunnen alle vervoegingen van het werkwoord “afzeiken” nagenoeg foutloos op een rijtje zetten.’
   ‘Voor de lezer ervan, getuigt het van een totaal oninteressante non-mening van iemand die er niet toe doet. Ik weet zeker als er ooit een wereldwijd web is, waarin je alle geschreven woord kunt ondervangen, waar ieder zijn mening zelf-kritiekloos kan ventileren, waarbij inbegrepen een hele trits taalfouten, het hek van de sociale dam is. Dan schrijf je geen brief meer, die je in weer en wind in de brievenbus moet steken na hem thuis in een zelfgeadresseerde envelop hebt gedaan waarop je ook nog eigenhandig een dure vast-gelikte postzegel moet plakken om geen ruzie te krijgen met de Koninklijke PTT. Nee, dan kalk je iets neer, drukt op een knop van een toetsenbord of ander apparaat en hop … de hele aardkloot kan meelezen wat jij vindt van het een of het ander.’ Caroline trok, al glazen spoelend, fel van leer.
   ‘Ja, en dan noemen we dat Gezichtsboek of beter nog Facebook als internationaal ironisch podium van normaal onzichtbare medemensen. Want dat blijven het, ondanks alles, als het gaat om je veilig verscholen achter een of ander alias een ander zwart wil maken.’
   ‘Ik hoop dat we nooit allemaal thuis een computer krijgen. Dan is het hek (nogmaals) van de dam.’ Het oude baasje nam brommend (zonder helm) een slok ijskoud bier dat Caroline hem liefdevol had voorgezet.

Het kwartet zweeg en dronk in drie van de vier gevallen. Caroline was als altijd aan het werk en vulde gestaag de kelken of deed andere klusjes conform de in haar arbeidsovereenkomst opgenomen taakomschrijving luidde.

‘Voor het slachtoffer zou het eerlijker zijn als ieder zelfbenoemd criticus niet alleen met naam en toenaam vermeld stond, maar de boodschap van een foto was voorzien bovendien. Dat scheelt als je iemand op wil zoeken om hem een klap voor zijn kanis te geven of haar, want die schrijven ook, ter plekke voor “trut” uit wil maken. Ook vrouwen kunnen er namelijk een houtje van; kritiek geven.’ Aan het woord was een relatief onbekend heer, die, dat wisten ze wel, net tot veel plezier van zichzelf, gescheiden was van een bitserig wijf dat niet anders deed dan vette speklappen vreten en het op egoïstische wijze huishoudgeld tot laatste cent opmaken. Voor hem geen pijpje pils in de ijskast bij thuiskomst. Enkel de hond in de pot in de geheime werkplaats waar schraalhans keukenmeester was.
   ‘Maar wat was er nu mis met jouw ei? Los van het feit dat het vandaag geen Pasen is!?'
   ‘Dat ik zo’n wit ei, een batterij-ei, na drie minuten koken al de kouwe waterstraal liet voelen; schrikken noemde ik dat. En dat ik niemand mocht laten schrikken en zeker geen ei met zwak hart. Het deed de opsteller trouwens ook denken aan een eufemisme voor waterboarding. Misschien een geestelijk gedeukt oorlogsslachtoffer?’
   ‘Wat een halfzachte. Wie dit schrijft is zelf een ei. Een hardgekookt ei bovendien. Die zullen we zelf eens snel laten schrikken dat het hart er de brui aan geeft.’

HET EI

Het ei, maar dan gekookt.
Men onderscheidt twee soorten: hard en zacht.

Een hard ei vind ik te zelfverzekerd, te compact, te droog.
Een hard ei, nou, alla, in de sla dan maar.
Nee, een zacht ei, dat is je ware.
Zo’n wit ei, zo’n batterij-ei, dat je na drie minuten koken al de kouwe waterstraal laat voelen: schrikken, noemen ze dat.
Ja, de kouwe waterstraal.
Met voor je op de broodplank in de keuken een sneetje Amerikaan.
Wat wittebrood met die schuine, knapperige korsten.

Amerikaan!
Weg, met dat onsmakelijk ogende volkorenbrood.
Deze volks-verlakkende gezondheidsmanie.
Eet ongezond, want wit moet het zijn.
Een wit sneetje Amerikaan met een zacht e.!

Eet ei met kerst!

En als je ’t niet lust dan zet je ‘m maar zestig voet van je af dan krijg je een vette harses.
En als je ’t niet lust dan zet je ‘m maar zestig voet van je af dan krijg je een vette harses.
En als je ’t niet lust dan zet je ‘m maar zestig voet van je af dan krijg je een vette harses.
En als je ’t niet lust dan zet je ‘m maar zestig voet van je af dan krijg je een vette harses.
En als je ’t niet lust dan zet je ‘m maar zestig voet van je af dan krijg je een vette harses.

En als je ’t niet lust dan zet je ‘m maar zestig voet van je af dan krijg je een vette harses!

 

Laat een reactie achter

Door het invullen en verzenden van dit formulier, wordt je naam, e-mailadres, IP-adres en inhoud van je reactie bewaard in de database van ons content management system voor deze website. Alleen je naam en de inhoud van je reactie zijn zichtbaar voor de lezers van de website. De redactie/beheerder van deze website kan je per e-mail naar het door jou opgegeven e-mailadres door middel van een persoonlijk bericht een reactie geven.
Reactie toevoegen

Theme picker

Meest gelezen:

Theme picker