Zijn perceptie was allerwegen duidelijk. Daar waren niet alle leden van het College van B&W direct blij mee. Noch die van de raad. Zeker door drie van de vier Collegiale ‘blijvertjes’ werden regelmatig driftig fictieve recepten geopperd waarin als hoofdbestanddeel het bloed van de oud-wethouder epicentraal stond. Q werd hij genoemd door X, Y en Z. En wie James Bond kent, ziet daarin het alias van een aparte, ietwat eigenwijze techneut op ruim middelbare leeftijd.
Groot was de onderhuidse vreugde toen deze politieke Pietje Bell een jaar eerder – in 2011 - figuurlijk de stadhuiselijke trap werd afgemikt. Samen met die dame van de VVD. Hiermede zou de rust wederkeren en het besturen van de stad een hernieuwde aanvang nemen.
‘Dat lukt ze nooit,’ sprak de freule berustend aan de leestafel van Café de Waal. ‘Die Q moet je platstampen tussen de straatstenen. En dan nog kun je er niet zeker van zijn dat hij werkelijk dood is.’ Ze bestelde nog twee wijn. Het andere glas bestemd voor haar vriendin de weduwe.
‘Ik weet het niet hoor,’ antwoordde die. ‘Ik heb nog niemand zien sterven tijdens een potje politiek bevechten. Dat ze míj nu de weduwe noemen …’ Even was ze stil. ‘Dat is een heel andere zaak. En die Q is wel vaker met zijn Robert Redford hoofd op een hakblok gelegd. Hij lult dat scherpe ijzer gewoon terug de lucht in. Lijkt het.’ Ook de weduwe bestelde twee glazen. Hun praten genereerde dorst.
Q inmiddels was met een heel ander plan bezig. Die wilde naast risee van de stad graag een stapje groeien in de hiërarchie en burgemeester worden. Wethouder, dat wist hij nu wel. ‘Maar hoe jaag je X weg!’ Dat bleef vooralsnog een lastig te beantwoorden vraag. ‘Forensisch Onderzoek,’ spookte er door zijn gerimpelde hoofd. Maar die suggestie was na een paar spannende maanden neergesabeld. ‘Het opheffen van VOF Rivierenland Vlaardingen. Zou dat een kapstok kunnen zijn?’
Q nam, de freule en de weduwe indachtig, ook nog maar een wit wijntje. Zijn zoveelste die avond en autorijden leek niet langer verstandig. Gelukkig kon hij helemaal niet autorijden. Zelfs niet zonder kennelijke staat. Hij kon het gewoon echt niet. Ten einde raad … ‘Zou hij terug in de raad!’ De mogelijkheid zou zich zomaar kunnen voordoen. ‘Of waren er nog andere slinkse wegen om dienstfiets Vlaardingen te dwarsbomen door verbale stokken tussen de politieke spaken te steken?’
Dat hij niet geliefd was bij zijn oud-collega’s X, Y en Z, kon hem gestolen worden. Alleen van W (maatje dubbel V) was hij niet zeker. Alle aantijgingen vanuit het Bezorgde Burger Front idem. Hij grote voordeel van het huidige wachtgeld was, dat hij tijd zat had om de hele dag, en niet altijd verplicht achter de pc, rottigheid te bedenken om die Collegiale ruggenprikkers met terugwerkende kracht dwars te zitten.
Hij droomde onder het genot van wat alweer zijn tweede fles witte wijn was die dag, roezig verder. Visoenen doemden op. Oud collega’s in hun directoire. Glimmende roze achterwerken in de ondergaande zon. Beetje blauwe aderkaas en een oranjegevoel dat er niet om loog. B&W vergaderingen, die tot bloedens toe werden uitgevochten tussen Q en Y. Schielijk wegschietende ambtenaren met een angstcomplex. Ja, het waren roerige tijden. Maar niet onverwacht en zeer uitdagend. Het was een tijd van veel rumoer en toch stil genieten. Jammer dat het maar een paar maanden duurde.
Hij dobberde nog wat op eigen en geleend vermogen door zijn politieke herinneringen. Ineens een flits. Hij zag weer licht. Flitslicht. ‘Een Haagse combi! Gelardeerd met Schevenings schelpenzand.’ Nee, dat werd weer stil genieten. Er zat nog steeds voldoende reuring in de benzeenzwangere Odfjell lucht.
Auteur: Peter Joore (Tekst), Ineke van der Burg (Fotografie)
Gepubliceerd: 15-02-2012
Aantal keer bekeken: 234
Terug
Nachtvadertje Q?