De heren X, Y en Z zijn van een stadsbestuur. Zij doen daar al jaren iets van eigenbelang in hun eigen kantoortje. Als de week er weer opzit, stapt er een onhoorbaar in een grijze hybride automobiel en rijdt oostwaarts. Een ander steekt een welverdiende sigaar op en vertrekt westwaarts. Nummer drie wandelt vaak naar het café en drinkt bier of wijn. Afhankelijk van de statuur van zijn welvaartsbult. Hij praat veel, maar zegt weinig. Hij lacht en staat altijd bij een clubje dat aan zijn neus hangt. Zo tegen zessen komt zijn vrouw en samen zetten ze de gezelligheid voort.
Meneer en mevrouw zijn graag geziene gasten in het openbare leven. Toen hij, jaren geleden alweer, als buitenlandmedewerker stopte bij de Koninklijke Firma Schelp, stond er net een advertentie voor ‘bevlogen lid bij het Christelijk Demagogische Peer’ en zo ving de Godgedogende club bot; compleet met vlees, bloed en ideeën. ‘Hij is een geschenk uit de hemel voor een Christelijke partij, want hij gaat nooit weg op zondag, houdt van the Rolling Stones, ligt vroeg op bed en gelooft buiten de Heilige Heibel niets van wat men hem influistert.’
De inwoners vinden het een mooi koppel dat, als ze het nog niet waren, maar had moeten trouwen. Dat vinden ze zelf trouwens ook, maar dat valt zo moeilijk uit te leggen aan de buitenwacht. Telkens weer zie je ze samen. Dan zit zij op donderdag op de openbare tribune in de raadszaal en volgt van een afstand gespannen het floreren van haar man. Soms en op vrijdag, dan is mevrouw een tikje feestelijk gekleed, de wethouder is niet veel anders, doch gezellig zal het zijn.
Er wordt gedronken – veelal bier en wijn. De kasteleins lopen elkaar constant in de weg en iemand overbiedt de rest met regelmaat, want hij weet dat de wethouder belangrijke zaken in zijn portefeuille heeft. Na het zoveelste glas komt de wethouder een beetje los en begint te spreken. ‘Je liefde verklaren,’ zegt hij dan, ‘dat is een van de machtigste emolumenten. Er heerst een brede vrijheid in opvatting en acceptatie. Andere politici op belangrijke posten doen niet anders. Maar uiteindelijk gaan ze er allemaal, door leugens, achterklap en/of roddel, aan kapot.’
‘Die jongens zijn net kinderen,’ zegt de freule gezeten aan de leestafel spijtig. ‘Ze maken hun eigen carrière en geloofwaardigheid stuk. Allerlei regels worden overtreden en aan openbare aantijgingen geen gebrek. Deloyalette – als die eens vrijuit spreken mocht! Niemand weet beter waar de sok zit en waar het gat. En de heer X, dat is ook een zéér bekwaam bestuurder en reglementenkenner. Die staakt nota bene verder onderzoek naar zijn eigen onorthodoxe dadendrang.’ Glimlachend leegt zij, gezeten naast de weduwe, haar wijnglas.
‘Het zal allemaal wel heel ingewikkeld wezen,’ zegt de weduwe een tikje verlegen. ‘Maar je moet zo’n onderzoek wel laten doen. Voor mij zou het niks zijn. Maar die Deloyalette, die heeft er voor doorgeleerd. Dat mag dan ook best wat kosten. Die schoenendozen vol consumptiebonnetjes zouden mij zo voor de ogen dansen.’ Dan wordt er door de vrouwelijke Waldorf en Statler wat besteld. En later weer wat. Het café ademt het gebruikelijke vrijdagavondleven. Als het plots tegen negenen loopt. De stem van de freule klinkt omfloerst als ze zegt: ‘Tjesis … nu zie ik alweer dubbelop stadsbestuurders!’
En zoals altijd rond die tijd, wil meneer Z er vandoor en huiswaarts gaan. Mevrouw begint te protesteren en zegt: ‘Ik wil nog even naar een andere lokaliteit! Om nu al terug te gaan … De hele week volg ik je al.’ De wijn heeft haar verlegen zwijgzaamheid er, gelijk het vel van de chardonnay wijndruif voor het ter perse gaan, afgepeld. En tot diep in de nacht luistert het café naar wat zij allemaal grenzeloos op tafel mikt. Wie durft, leegt zijn glas en sluipt naar een ander café. Heer Z zit als een oester dichtgeklapt woest om zich heen te loeren en zint op huiselijke wraak.
Auteur: Peter Joore (Tekst), Ineke van der Burg (Fotografie)
Gepubliceerd: 08-02-2012
Aantal keer bekeken: 490
Terug
De toestand is hopeloos, maar niet ernstig