Zoeken

Een koud klusje

Serie waargebeurde verhalen 5

Het was die ochtend ijs en ijskoud buiten. De thermometer op het balkon was blijven hangen op 17 graden onder nul en de kachel in de huiskamer stond roodgloeiend terwijl de thermometer hier slechts een temperatuur aangaf van maar net 20 graden boven nul. Een verschil van maar liefst 37 graden.

Onze hond die voor de kachel lag te meuren, keek mij droefgeestig aan. Hij was niet echt gecharmeerd van zo'n lage buitentemperatuur en dat liet hij mij dan ook door zijn gedrag duidelijk merken. De jaarwisseling en de vele dagen ervoor, waren voor hem, met al dat knallende vuurwerk een ramp op zich geweest. Je kon aan hem niet meer zien of hij van de kou of van angst bibberde.

Ik maande hem op te staan om samen een eindje te gaan wandelen. Moeizaam en met tegenzin stond hij op, liep trager dan een slak richting voordeur, waar ik hem aanlijnde. In het trappenhuis kwam de ijzige kou je meteen tegemoet en mijn hond vond dat zeer waarschijnlijk ook, want voor ik het wist stond hij op zijn gemak met zijn linker-achterpoot omhoog quasi naar buiten te staren en zo ontstond er meteen een geel gekleurd ijsbaantje, waardoor je de laatste treden van het trapje zomaar zou kunnen vergeten. Een levensbedreigende situatie was hier op simpele wijze ontstaan.

Ik moest snel ingrijpen. De hond keek mij nu nog zieliger aan als daarvoor. Een boxer kan namelijk heel zielig kijken. Hij wist dat er enkele, niet nader te omschrijven krachttermen van zijn baas zouden volgen.

Ik was al bijna tot op het bot versteend toen ik met een emmertje sop de boel aan het redderen was. Het gedweilde gedeelte van het trappenhuis werd een ware ijspiste. Met een blik keukenzout bestreed ik daarna fluitend de ijsbaan op de trap. Als je hier onderuit zou gaan maakte je van bovenaf een driedubbele Rietberger, gevolgd door een salto mortale met hele schroef en een zesvoudige flikflak, waarna je gestrekt en met een blauw uitgeslagen zak, in een hoek van het portiek belandde.

Sjoukje Dijkstra en Joan Haanappel zouden bij het zien ervan groen en geel uitslaan van jaloezie. Deze klus had ik geklaard. Ik was nu wel tot op het bot, ja zelfs tot in mijn merg versteend en met verkleumde handen opende ik de voordeur, waarop mijn vrouw na het aanschouwen hiervan humor vol en gierend van de lach riep: “Je bent een rund als je met een pissende hond stunt!”

De hond die zijn plaats voor de kachel weer had ingenomen keek mij argwanend aan, gaapte wat en sloot ronkend van genot zijn trouwe hondenogen. Mijn handen begonnen zoetjes aan te tintelen.

Op hetzelfde moment ging de telefoon over en bijna jankend van de pijn nam ik op: “Met Dirk”, kreunde ik. “Ja, met Pa, ik heb een probleem!” Meteen dacht ik aan een bevroren waterleiding:  “Nee, toch!”, riep ik bijna huilend, hetgeen mij nader stond dan het lachen. “De ijskast doet het niet meer Dirk!” Mijn vader was duidelijk in paniek. “Er moet meteen een nieuwe komen. Eén met een vriesvak! Alles bederft!” Ik ging bijna over m’n nek. Ik weet niet of het kwam door mijn tintelende vingers of dat ik niet meer tegen woorden kon die met 'kou' te maken hadden of dat het van de wijn was van de avond ervoor. “De hele wereld is een vriesvak Pa!”, riep ik quasi vrolijk: “Maar ik zorg er voor, oké?” Zwaar ingepakt tegen de heersende vrieskou, zoals drie paar sokken, een lange onderbroek met laaghangend kruis, grootmoeders wanten, een thermisch verwarmd T-shirt, oor en zakwarmers, enkele balen hittepitten en getooid met bivakmuts en een vat cognac om mijn nek, ging ik in Vlaardingen op zoek naar een ijskast met vriesvak! Laat in de middag werd de nieuwe ijskast bezorgd, met een heus vriesvak, brrr!!!

 


Auteur: Dirk Tempelaar (Tekst + Selfie)
Gepubliceerd: 03-12-2017
Aantal keer bekeken: 145


Reacties
Uw commentaar

Naam:
E-mail: (niet zichtbaar)
Titel:
Commentaar:
CAPTCHA Afbeelding
Vul de bovenstaande code hieronder in

Geef commentaar

Terug
Een koud klusje

© De Vlaardinger  |  Inloggen