Zoeken

Een vreemde vogel

Serie waargebeurde verhalen 4

Een waargebeurd verhaal wat zich afspeelde op de EHBO afdeling in een ziekenhuis in Vlaardingen.

Ik stond die bewuste dinsdag vroeg op daar ik die ochtend met mijn dochter naar het ziekenhuis moest. Een week geleden had zij namelijk haar voet gebroken omdat de één of andere domkop zijn hond on-aangelijnd uitliet. Zij kon daardoor haar eigen hond niet meer houden en belandde languit op straat met als gevolg een gebroken voet, nog enkele schaafwonden en diverse bloeduitstortingen.

Het was die dag troosteloos weer en het regende pijpenstelen, maar ondanks alles stond ik die morgen om precies half negen vrolijk fluitend bij mijn dochter op de stoep. Met veel pijn en nog meer moeite tussen twee krukken arriveerden wij, zij woonde namelijk drie hoog en er was geen lift, op de begane grond.

Vervolgens reed ik met gezwinde spoed, met auto, richting het ziekenhuis. Bij aankomst bleek al snel, dat mijn dochter die ochtend niet de enige kneus was die zich op de EHBO-afdeling moest melden. Alle stoelen en banken, ja zelfs de bloementafeltjes waren bezet.

In vier van de vier behandelkamers werd keihard gewerkt, maar het mocht de hard werkende verpleegsters en verplegers echter niet baten. Voor iedere afgehandelde patiënt kwamen er weer drie nieuwe bij. De wachtruimte werd alsmaar voller en voller. Zo vol zelfs dat een vrouw, die daar met haar man en hun twee kinderen zat te wachten, langzaam maar zeker over de rooie ging.

Het was zo'n typetje dat alles op de spits dreef. Als een grommende vent in vrouwenkleren opende zij, zonder te kloppen één van de vier deuren der behandelkamers en begon de daar aanwezige verpleger de meest ondenkbare, niet voor herhaling vatbare ziekenhuistaal uit te braken.

De verpleger, een bijzonder aardige vent, kon de blatende kenau niet overtuigen dat het juist vandaag een gekkenhuis was en hij er ook niets aan kon doen! “Iedereen doet zijn uiterste best en als zij wat te zeuren had, moest zij maar een klacht indienen bij de Ziekenhuisraad in de hal”.

Vijf minuten later kwam zij luid schreeuwend en zwaaiend met klachtenformulieren terug waarmee zij tevens medestanders trachtte te werven die het ook asociaal vonden dat zij zo lang moesten wachten tot ze ook aan de beurt waren.

Niemand in de wachtkamer was echter geïnteresseerd. Alleen enkele, waarschijnlijk illegale buitenlanders waren geïnteresseerd en vulden - niet helemaal begrijpend - ook mij niet onbekend, het formulier in. De twee kinderen van de vrouw renden, zij waren overigens in 't geheel niet vervelend, als gekken door de gang en hun vader bleef onhoorbaar stil aanwezig.

Logisch, ik zou ook niet bij zo'n vrouw willen horen. Hij las quasi de stuk gelezen roddelblaadjes terwijl zij haar kinderen onderwijs gaf in asociaal gedrag. “Zeg straks maar tegen de dokter dat het asociaal is dat wij zo lang moeten wachten tot we aan de beurt zijn!” Zij herhaalde deze zin zeker nog vijfentwintig keer en de twee kleintjes staarden haar aan met niet begrijpende ogen. Gelijk alle andere patiënten en hun begeleiders in de wachtruimte.

Toen deze (dame), eindelijk aan de beurt was, was zij in geen velden of wegen meer te bekennen dus had de volgende patiënt mazzel. Toen zij er eindelijk wel was, bleek dat zij niet het juiste ziekenhuisplaatje - ponsplaatje - bij zich had en moest direct een nieuwe laten maken in de hal alvorens zij geholpen werd.

De volgende patiënt had daardoor wederom mazzel. Toen haar naam voor de derde maal werd omgeroepen durfde zij van ellende niet meer de gang in te kijken, waar patiënten en begeleiders gedwee zaten te wachten op hun beurt.

Mijn dochter en ik waren die ochtend eerder thuis dan dat vervelende, asociale, irritante en tevens onuitstaanbare manwijf, die het zo ontzettend goed dacht te weten, maar zo belabberd uit de verf kwam. Zij zal het waarschijnlijk nooit leren.

U kent ze toch wel, die types? Van boven bont en van onderen stront! Ik neem voor die zwoegende verpleegsters en verplegers, in ieder geval mijn petje af. Koffiedrinken zat er die ochtend voor hen niet in.

 


Auteur: Dirk Tempelaar (Tekst + Selfie)
Gepubliceerd: 27-11-2017
Aantal keer bekeken: 176


Reacties
Uw commentaar

Naam:
E-mail: (niet zichtbaar)
Titel:
Commentaar:
CAPTCHA Afbeelding
Vul de bovenstaande code hieronder in

Geef commentaar

Terug
Een vreemde vogel

© De Vlaardinger  |  Inloggen