Zoeken

Van rottende kranen en een groen museum

Waarman's ogenblik

Terwijl wethouder Hans Versluys zo ongeveer in zijn eentje het jaren geleden van officiële zijde bevestigde motto ‘Vlaardingen Groenste Stad’ probeert te redden van de algehele ondergang door bij het Mariskwartier geen parkeerplaatsen maar allerhande flora te planten (beter voor oog, longen en milieu), staat op de Westhavenkade de voor veel geld in 1996 gebouwde stadskraan weg te rotten.

De petitie die door Aad Mosterd – geheel tegen het zere, met nylon omfloerste been van ad-interim-directeur van het niet alleen moreel failliete Museum Vlaardingen – is ingediend, om met de verkoop van T-shirts de restauratie te betalen, mag niet op algehele bijval rekenen.

Het verbaast bouwkundig ingenieur Jeanne Hoogenboom sowieso dat de kraan is gaan rotten. Verder is schraalhans keukenmeester en zijn alle gelden nodig om salarissen te betalen. Van enige innovatie kan geen sprake zijn. Waarman denkt dat het museum straks zelf geschiedenis is.

Waarman vermoedt dat bij de bouw van de kraan, museum en gemeente voor het spreekwoordelijke dubbeltje op de eerste rij wilden zitten. Wie de constructie heeft gemaakt weet Waarman niet. Dat je vroeger schepen en dus kranen van ijzer had en mannen van hout, is hem wel bekend. Dat zowel schepen als mannen vertroeteld moeten is duidelijk. De een mik je om de zes jaar op de helling en bij de ander doet een regelmatig schot Schelvispekel of VL.92 gin in de aderen wonderen.

Het klinkt allemaal een beetje als Mosterd vóór het museum en kennelijk weet Jeanette Hoogenboom niet waar Aadbraham zichzelf haalt.

“Vroeger stond zo’n kraan wel een eeuw,” sprak er eentje met een week M.U.L.O. ‘Ja, dank je de koekoek,’ weet Waarman. ‘Er werd ten eerste regelmatig onderhoud gepleegd, zeker op bewegende delen en er was nog geen zure regen. En wat te denken van allerhande keuringen. Zit er wel iemand met nautische en scheepvaartbouwkundige kennis in Museum Vlaardingen of zijn het louter afgestudeerde nitwits van de kunstacademie?’

Dat ene Rob Batenburg (Familie van museum bestuurslid Yvonne?) van Werkplaats Schiedam, met als specialisatie molens, verklaart dat slechts kleine delen van de kraan kunnen worden bewaard mag van Waarman worden gerangschikt onder de noemer “traditionele animositeit”. Straks weer lekker keien gooien over de A4?

Feit is wel dat als de kraan de plomp in kan of bij de Jansen Recycling Group op de kade de laatste dagen mag aftellen – voor het huilende gezicht van museum pleitbezorger Jaap Hoogendijk – er op de Westhavenkade plaats is voor de vissen van Jos Lukassen of een hele grote boom. Die laatste, niet alleen goed voor het milieu, maar tevens een monument voor vertrekkend zelfbenoemd wethouder groenzaken Hans Versluys.

Analoog of conform het Mariskwartier mag nu de stadskraan wegrotten. Misschien dat op termijn voor de deur van Museum Vlaardingen een alleraardigst wijkje op Madurodam-formaat zal verrijzen. Met vooral veel groen en uitzicht op het water. Parkeergelegenheid te over aan de achterzijde van KADE40. Gratis, nog wel. Sociale huurwoningen met grandeur en het gezicht richting het water. Vlaardingen leert het wel.

 


Auteur: Peter Joore (Tekst), Robert Daalmeijer (Wakend Oog)
Gepubliceerd: 01-11-2017
Aantal keer bekeken: 485


Reacties

Re: Van rottende kranen en een groen museum

Goed gezien, Waarman! En maar geld blijven pompen in het Museum Vlaardingen, gezien de plannen van het Museum Vlaardingen. Hoe durven ze zoveel geld aan de Gemeente Vlaardingen. Wie besturen eigenlijk het Museum? Ze moeten behoorlijk wanhopig zijn. Kunnen andere reageerders op andere berichten eens hun eigen naam opschrijven? Jan van Hees, stadskijker

Door Jan van Hees op 1-11-2017 11:03:12
Uw commentaar

Naam:
E-mail: (niet zichtbaar)
Titel:
Commentaar:
CAPTCHA Afbeelding
Vul de bovenstaande code hieronder in

Geef commentaar

Terug
Van rottende kranen en een groen museum

© De Vlaardinger  |  Inloggen