Zoeken

Speelbal & Afscheid

Waarman's ogenblik

Waarman las weer eens een van zijn favoriete romans. Net als iedere herfst een boeiende bezigheid aangezien de terrassen overbodig waren en door alle storm de mensen liever de straat meden, zoals de pest in vroeger tijden.

De columnist las Speelbal van Jerzy Kosinski. Misschien al wel voor de tiende keer. Dit kleine gruizige Poolse muisje dat zijn wieg in (Wir fahren nach) Lodz (1933) had staan en zijn graf in New York (1991) kreeg. En die met De geverfde Vogel en Aanwezig diep literaire indruk wist te maken. Hij wist Waarman nog altijd te boeien.

Elke keer weer las Waarman, wiens voornaam overigens niet Niet was, zaken die hij eerder niet had opgemerkt. Afhankelijk van zijn gemoedsrust en insteek van dat moment vielen hem andere (sub)onderwerpen op. Die crush of Aha-Erlebnis greep hem ditmaal op bladzijde 118 bij de keel. Daar stond:

… Misschien had ze belangrijke connecties met het Witte Huis. Maar zelfs dan was hij niet onder de indruk. Politiek en macht op zich hadden hem nooit veel gezegd; het ene was net zoiets als de kunst van het glasblazen, het andere als de daad van een vandaal die het glas kapot gooit. Zijn vader, van wie hij veel waarden had overgenomen, zag de politiek als bron van het meeste kwaad voor de mensheid en beweerde trots dat van alle kunsten de muziek nog het minst onder invloed van politici stond. …

‘Alweer een schrijver, en voorwaar niet de eerste de beste, die de politiek een trapje in de lendenen geeft. Waar komt dat toch vandaan, dat iedereen en alleman bij voortduring de staat- of stadkunde te kijk zet? Dat is van alle tijden. Van de allereerste schotschriften tot aan de dag van vandaag zetten veel literatoren en anderen met hersens de betaald arglistige medemens voor schut. Maar niets helpt en deze tactische wijze van besturen gedijt immer en tot in de lengte der dagen.

Politiek overleeft de mens. Wees daarvan gerust. Of zoals mijn goede vriend JP altijd zegt: “De politiek is geen meneer …” “En geen heer ook!” Ik, Waarman hoor het veel inwoners van om het even welk land in enig werelddeel fulmineren.’

Maar ook in de politiek tref je vele sympathieke mensen. Eenmaal buiten de muren van het stadhuis kun je met ze lachen en stuk-voor-stuk hebben ze het beste met de stad voor. Dat mag een feit heten.

Omdat politici mensen zijn van vlees en bloed hebben ook zij niet het eeuwige leven. Afgelopen dagen overleed Eu Wha Yang. Een heerlijke man. Aardig tot op het bot en met vele jaren VVD en een beetje Trots, een steunpilaar die je, met zijn horeca achtergrond, tot een gezellige causeur in menig café mocht rekenen. Dit, naast zijn aimabele bijdragen op politiek vlak.

De afgelopen jaren ging het hem niet voor de wind. Maar alle lichamelijk ongemak ontnam hem de lust tot plezier geenszins. Hij overleed tijdens zijn vakantie. We zullen hem missen.

Vandaag kreeg Peter Buuron zijn afscheid van het aardse. Nog geen vijftig jaar heb ik in vroeger tijden met hem gevoetbald. Een driftige speler en ook eentje van het vrolijke type. En weer iemand die veel te vroeg is verdwenen.

Het wordt druk daarboven. Niet per se ongezelliger, zullen we Eu Wha en Peter missen. Laten we hopen dat ze elkaar boven ergens treffen. Dat is voor alle twee een opsteker. En nu zet ik een plaat op van Diana Krall: Alone Again (naturally). Daar mag iedereen van vinden wat die vindt.

 


Auteur: Peter Joore (Tekst), Robert Daalmeijer (Wakend Oog)
Gepubliceerd: 20-09-2017
Aantal keer bekeken: 242


Reacties
Uw commentaar

Naam:
E-mail: (niet zichtbaar)
Titel:
Commentaar:
CAPTCHA Afbeelding
Vul de bovenstaande code hieronder in

Geef commentaar

Terug
Speelbal & Afscheid

© De Vlaardinger  |  Inloggen