Zoeken

Van katten en katers

Waarman's ogenblik

Het was als ieder jaar overduidelijk zomerreces. Alle politici op vakantie en de stad nu verklaarbaar op haar gat. Waarman slenterde de ene dag door mottige miezer-regen en de dag erop met Factor 50 op de snoet. Het weer was onbestendig als lokale politiek. De niet overal even gewaardeerde columnist verveelde zich te pletter.

Als ze er nog zouden staan; hij liep tegen de muren op. Maar doordat Mol Sloopwerken het gehele Mariskwartier op een oor na had gevild, bleven er weinig tot geen kundig gestapelde bakstenen over om de neus tegenaan te stoten en aldus het aangezicht te schaden. Waarman sjokte door. Soms in zinloze rondjes. Dan weer in carrévorm. Een enkele keer als in een ruit. Het bleef behelpen.

Waarvrouw liep op alledag. Daar schrikt de lezer van! Nog een columnistje in het nest? Maar, nee. Geen angst. Die fase was reeds lang en breed voorbij. De Pil een vergeten zoutje en de strakke jeans van Waarman betaalden nu zelf hun tol. Het was zo: Waarvrouw, een godin met groene vingers en een hart van goud, liep door de Hoogstraat met een boodschappentas die in haar optiek nog lang niet vol was. U voelt hem al ... de uitdaging van: die kabas moet vol!

Halverwege is daar de Leukste Dierenwinkel. Een logische naam, want er zit er ook maar een. Afijn, de rest mag de lezer op dit punt zelf naar alle eerlijkheid invullen. Waarvrouw keek in de etalage en zag een nest jonge katten. “Kittens,” aldus kenners. Van die lieve pluizebolletjes, die je hart sneller doen smelten dan aan de poolkap ijs tot water vergaat.

Zij stapt, na minimaal wikken en wegen, naar binnen, zet de halflege tas neer, kijkt naar dit kleurige krioel palet en pakt na enige “Ooohs” en “Aaahs” een lief hummeltje bij de poezelige kladden. En de lezer weet ook hier hoe dit gaat. De kat is nu gezinslid. Waarman is meer een hondenliefhebber. Dus dat steekt en niet eens onder water. Deze Dikkie Dik is nog net geen huisbaas. Deelt ook de lakens niet uit, maar mag alles, doet alles en luistert van geen kanten. Azrael lijkt in dat opzicht op Waarman. Althans, dat vindt Waarvrouw.

Mr. Tinkles slaapt zelfs op bed. Als een krans gevouwen rond Waarman’s hoofd, zodat die ’s s’ochtends wakker wordt met een woeste mix van lang eigen blond-grijs haar en kort rood-bruin van Siepie. Dat betekent elke dag haren wassen, haren borstelen en kussen zuigen. Kortom: Sylvester valt niet meer weg te denken. Dat denkt Waarvrouw. Waarman is een geheel andere mening toegedaan. Die denkt aan Titus als Youp van ’t Hek, die zong van Flappie.

Nu is het al zover dat Snowball zit op Waarman’s favoriete stek. Plukt te hooi en te gras peukjes uit de asbak en verspreidt die door het gehele huis. Met zijn inborst zit het verder prima. Garfield is een pacifistisch jager. Kijkt belangstellend naar elke nog kleinere pluizenbol en vind ze kennelijk aardig. Twee weken geleden nog, en Waarman kwam vroeg en broodje nuchter thuis, zat de aanstaande jeweetwel kater te klaverjassen (of iets wat er veel van weg had) met Geronimo Stilton, Stuart Little en Ieniemienie.

Het enige wat Waarvrouw zei was: ‘Ach, kijk eens. Wat lief. Poes is al helemaal thuis.’Waarop Waarman zei: ‘Ja, en Puk & Max, Speedy Gonzalez en de Reddertjes ook.’ Balend zette hij zich neer op de eindelijk vrijgekomen hoek van de Chesterfield bank en deed de tv aan. Tour de France en een loodzware bergetappe. In de kopgroep een Hollander van TREK. ‘Dat is verdomme Bauke Mollema!’ riep hij enthousiast tegen zichzelf. Waarvrouw vindt sport anders maar een energieverspilling waar de regering geen weet van heeft.

De etappe sleepte zich helling opwaarts en er snel weer af. Het was een spannende rit en aan het van de rit kwam Neerlands Trots uit het hoge noorden als eerste over de meet. Waarman stak, net als de noorderling, twee armen triomferend omhoog en riep hard: “Yes!”

Waarvrouw zat inmiddels in de tuin. Die rookte buiten een shagje en las een magazine. Waarman was in zijn sportieve nopjes. Hij had pret voor tien en trok met veel aplomb een blikje Jupiler open. Op dat moment naderde Mr. Jinx. Keek met een half oog naar de tv, waar op dat moment Bauke werd geïnterviewd. Onze Lucifer zette zich met een elegante sprong naast Waarman op de bank en bleef miauwen als een gek. Zelfs Waarvrouw, bang dat ik het beest wilde wurgen, liep snel binnen en sprak woest: ‘Je zit dat arme beest toch niet te jennen, hoop ik (voor je)!’

Nee. Van geen kanten. We kijken samen Tour de France en ik heb gelijk een naam voor onze jongste aanwinst: “Mauwke Bollema.” En zo geschiedde.

 


Auteur: Peter Joore (Tekst), Robert Daalmeijer (Wakend Oog)
Gepubliceerd: 02-08-2017
Aantal keer bekeken: 266


Reacties
Uw commentaar

Naam:
E-mail: (niet zichtbaar)
Titel:
Commentaar:
CAPTCHA Afbeelding
Vul de bovenstaande code hieronder in

Geef commentaar

Terug
Van katten en katers

© De Vlaardinger  |  Inloggen