Waarman's ogenblik

Het is politiek nu al een reces zoals je ieder jaar weer voor jezelf in gedachten hebt. En wat bedroevender is: nog minder schandalen en misstappen dan Waarman voor zijn column gebruiken kan. Toen bekend was dat de trein een half jaar later komt, keek niemand daarvan op. OV is immer laat. Asbest, luidde in dit geval het toverwoord. Weer eens wat anders dan vierkante wielen en geknapte bovenleidingen. Alsof oude stations zijn bekleed met Rockwool of glaswol. Keramische wol desnoods. Nee, asbest was het onverwacht. Toen Frank Tomeï zei dat het Zomerterras eraan kwam was dit bijna nieuws. En dat Zwembad de Kulk dichter is dan open mag in de zomermaanden met zon ook geen verrassing meer wekken.

Waarman zette zachtjes de Schilderijententoonstelling van Mussorgsky op. Anders zouden de buren nog wat te mekkeren kunnen hebben met hun van overmatig zonnebrandolie vette harses. De columnist luisterde naar de bombastische tonen zoals hij die in de jaren zeventig leerde kennen met de symfonische rockversie van Emerson, Lake & Palmer. En later in de elektrieke excentrieke uitvoering van Isao Tomita.

Met elke stap die de hoofdpersoon (Mussorgsky zelf) deed, langs de door zijn vriend Victor Hartmann geschilderde doeken, raakte Waarman melancholischer. Zijn adem stokte nog altijd bij bepaalde passages. Hij prutste wat aan zijn computer, draaide een Zware van de Weduwe, nam een slokje koffie en zette de mok weer neer.

‘Jezus, ik moet toch iets verzinnen, anders is dit een zeer karig schotschrift.’ De telefoon ging. Iemand beweerde middenstander te zijn in Sluis en nog wat sappige verhalen te hebben met betrekking tot Annemiek Jetten en de jongste analogie met Vlaardingen. Waarman ging rechtop zitten en pakte zijn pen. Papier lag gereed. Het feest kon beginnen.

Waarman zag de situatie voor zich, zittend achter zijn toetsenbord, spelend met pen en papier. Zwarte inkt overviel in hoog tempo wit papier. Het leek wel D-day. Enkel de knallen en ontploffingen ontbraken. Hij vatte de informatie samen en zag een berg lokale ellende die hij in één zin samenvatte: “Sluis heeft Annemiek Jetten met pek en veren het dorp uitgejaagd.” Dat laatste overdrachtelijk bedoeld weliswaar, maar het gaf de situatie en onderlinge verhoudingen duidelijk weer. Het was een verstoorde bende. Hij dacht aan Lucky Luke.

De aantekeningen vonden hun plek in een overzichtelijk verhaal dat achtereenvolgens gecheckt en verteld diende te worden. Ook al leek de onmin onwerkelijk en mystiek – de feiten logen er niet om. Waarman besloot dat dit in later stadium een column waard was. Maar eerst diende de journalistiek ervan doordrongen te zijn dat het hier nieuws betrof. Met een enigszins belegen Zeeuws randje, getuigde het in Vlaardingen van een zekere noviteit.

Waarman dacht terug aan het onverwachte telefoongesprek, het stemde hem triester dan normaal. Hij vroeg zich af waar het naartoe moest in de Vlaardingse wereld.

Als altijd begon zijn verhaal met een wandeling. Daarbij stuitte hij niet zelden op een kleine maar monsterachtige onvolkomenheid. Die nam hij in zich op. Dan vort, verder met de wandeling. Misschien deed zich nog iets voor. Iemand die hem een verhaal vertelde, of zo. Liefst en vaak aan de voet van het Oude Kasteel, zoals menig Vlaardinger het stadhuis noemde. Soms was het een fleurige vertelling. Dan mikte iemand er een lekker deinende blues variatie in. Meest wist Waarman het dan wel en liep snel verder. Op zoek naar een huis. Eentje, dat stond op figuurlijke kippenpoten en nogal opviel in de Vinex-rij. Vaak woonde in dat huis een veronderstelde heks, al dan niet met puntneus, die dan ook prompt een vloek uitsprak over de columnist. Het verhaal eindigde meest aan de poorten van de stad. Daar werd de scribent door deze of gene burgervader (Nu: moeder) de keus gesteld in te binden met alle kritiek of elders te oreren en opjutten.

Wie meer wil weten van de laatste alinea: dit was het wel in een notenkraker.

Enne, Omroep Vlaardingen leeft ook weer. Het zoveelste leven. Maar opgepast, want bij negen houdt het toch echt op ... Dan is ook een omroep reddeloos verloren.

Naschrift
De avonturen van de burgemeester in Sluis lijken schromelijk overschat. Net als tv-series uit je kindertijd later lang zo leuk niet zijn. Nu gaat er wel de mare dat de Beiaarddagen moeten wijken omdat Annemiek Jetten voortaan op de dinsdagen in juli de Markt heeft uitgekozen voor een bonte en verfrissende paaldans-act. Vlaardingen en Ben van der Linden zijn benieuwd.

 


Auteur: Peter Joore (Tekst), Robert Daalmeijer (Wakend Oog)
Gepubliceerd: 19-07-2017
Aantal keer bekeken: 570

Schilderijententoonstelling