'... en er is helaas nog niets veranderd!'
Het centrum van ons stadshart is zichtbaar vernieuwd, misschien zelfs verbeterd! Betreffende dit laatste en niet zonder reden, is niet iedere Vlaardinger overtuigd. Er dient nog veel werk verzet te worden. Ik maak samen met u graag een rondje stadshart.
Onze wandeling begint bij de katholieke Kerk op d' Oude Hoogstraat. Het is er verdacht stil. Tot de Afrol kom ik nobody tegen. Op dit kleine stukje Hoogstraat tel ik vier winkelpanden die te koop of te huur staan. Hink-stap-springend over smeuïge hopen hondenstront vervolg ik mijn weg.
Op het gedeelte tussen Afrol en Korte Hoogstraat tel ik zeven leegstaande winkelpanden. Dat brengt het totaal op elf! De nog gevestigde winkeliers houden met het oog op de toekomst, hun hart en knip krampachtig vast. Velen van hen zullen voortijdig hun koopwaar aan de wilgen moeten hangen en anderen zullen zeker volgen. Waarom?
Ik draag enkele suggesties aan waaruit u als burger zelf een keuze mag maken. De tijd van Van Roon ligt ver achter ons. De projectontwikkelaar van nu doet goede zaken. De huurprijs van deze "winkelpanden" zijn door deze lieden meer dan verdubbeld. Een huur, schrikt u niet, van rond de drie mille per maand is voor een startende ondernemer niet op te brengen. Ook is er volgens mij iets mis met het beleid van de Gemeente Vlaardingen t.a.v. het parkeerbeleid en het vestigingsbeleid.
De Gemeentelijke belastingdruk die voor burgers en ondernemers alsmaar hoger wordt! Wij als bewoners en winkeliers van Vlaardingen zitten nog steeds opgezadeld met hersenspinsels van de heer Goudriaan en zijn toenmalige kornuiten? Werd het Emous afgesloten om het centrum onbereikbaar te maken, gelijk de Holierhoek d.m.v. afsluiting van de busbaan? Voor mij was in ieder geval d' Oude Hoogstraat de meest authentieke en gezelligste winkelstraat van onze stad. Laat dit stukje dus niet verpauperen.
Aan beide zijden van het Liesveldviaduct ter hoogte van de Blokmakersplaats, zie ik smerige houten trappen die later worden vervangen door Spaanse modellen. Alleen vriest het in Spanje nooit.
Vlaardingse rolstoelers en ouden van dagen zullen een andere route moeten kiezen! Waar anderen voor hen drempels slechten, bouwen wij ze anno 1996 weer op! Olé! Projectontwikkelaars! Gooit ze maar in m'n pet. Ik sla rechtsaf de Peperstraat in. Ook hier een dooie boel en lege winkelpandjes. Bij de viswinkel ga ik de Kuiperstraat in richting het Liesveld. Onder de toren geniet ik van een divers aan luchtjes die mij tegemoet komen. Gebakken vis, frieten, kip en kaaslucht, vermengd met luchtjes uit grootmoederstijd, die opstijgen uit de handelswaar van ons aller malle Pietje! Nog nagenietend ga ik bijna kotsend richting het Liesveld nieuwe stijl.
Bij het zien van alweer die rottige Spaanse trappen, zakt mijn humeur naar het nulpunt. Op het Liesveld zie ik een ratjetoe aan namen, maar niet aan artikelen. Ruim dertig van die klerenwinkels met jurken, spijkerbroeken, hemden en T-shirts. Dit is het summum van "primair centrummanagement en het bevorderen van het economisch functioneren" van onze binnenstad. Ik kom tot de conclusie dat de brancheregeling in Vlaardingen, nog veel te wensen overlaat. Een chagrijnige winkelier staart weemoedig voor zich uit. Denkt aan tijden van weleer. Toen-ie niet zoveel concurrenten had en dus wat verdiende. Ik heb het wel gezien! Ruim tachtig kledingzaken en twintig lege winkelpanden gingen aan mijn netvlies voorbij.
En de projectontwikkelaars? Zullen zij blijven lachen? Zij hadden gehoopt op meer! Er is dus een grote taak weggelegd voor de winkeliersverenigingen van ons stadshart, die hun krachten moeten gaan bundelen om hun marktpositie met succes te verbeteren. Ik wens de winkeliersverenigingen van het centrum met hun "Stichting Stadshart" veel succes met deze plannen.
Auteur: Dirk Tempelaar (Tekst)
Gepubliceerd: 29-11-2011
Aantal keer bekeken: 345
Terug
Een rondje stadshart op 23 september 1996: