Zoeken

Ton Lebbink: Hemels bericht?


Einde dinsdagnacht 8 november 2017 om 05.41 uur zat ik achter de computer en zag dat er een e-mail binnenkwam van de juist overleden en zelfs al ter aarde bestelde dichter Ton Lebbink. Het was een gedicht dat ik nog niet kende. Duidelijk van zijn hand. Dat leidt geen twijfel. Noem het zijn poëtische handtekening. Een kilkoude rilling kuierde door mijn lijf. Het had niets te maken met het vroege, grauwe en lage temperaturen weer. Eer alsof Magere Hein nog iets wilde vertellen. Had hij spijt van zijn vroeg afhaal actie, die Man met de Zeis? Zou Ton Lebbink dan toch niet? De morbide grappenmaker.

Matineuze nuchterheid won het snel van fantastische bespiegelingen en droomwensen. We hadden hem immers, de ex-portier van Paradiso tussen al het sociale en maatschappelijk andere, uitgewuifd en met een volle fles jajem, een baal shag en mooie gedichten node achtergelaten in een keurige kuil op Begraafplaats Vredenhof aan de Haarlemmerweg in Amsterdam. Vergeet die robijnrode roos niet, die lag daar ook.

Ik sprak daar met punkdichteres Diana Ozon en inmiddels ex-stadsdichter F. Starik en ex-Mecano bandlid annex kunstschilder Dirk Polak. Naast mij punkbassiste Marja van Lankeren en zo werden 010 en 020 voor een keertje vredelievend aaneengelast.

De emotionele explosie was van een ongekende heftigheid en deed een zichtbaar ouder iemand denken aan de kracht en impact van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki indertijd. ‘Maar dan erger, want van daar kende ik niemand en Ton was een toffe pik.’

Mijn hersens kraakten als verse chips. Het raadsel van de postmortale inzending buiten mededinging hield me bezig als de dagelijkse arbeid een kolonie mieren. Uit mijn oren kwamen wolkjes stoom. Mijn brein kookte van activiteit als de Eyjafjallajökull in 2010. Dat die vulkaan me nog helder voor de geest stond was omdat het boekje Ik hou mijn hart vast van Ton Lebbink dat jaar in april in Paradiso ten doop werd gehouden. Thé Lau, die ook was uitgenodigd om wat te spelen, zat vast in Italië. Het Europese vliegverkeer was nagenoeg lamgelegd vanwege een Europees stofwolkendek.

En nu zijn zowel Ton als Thé (‘Ton Thé, was dat niet die doelman van Hermes DVS, San Francisco Golden Gate Gales en A.D.O./ FC Den Haag?’) niet langer onder ons. Het leven zuigt, als een babykrokodil met veel te scherpe tanden. Gevaarlijk en niet lekker.

Thé Lau dood, mevrouw. Ton Lebbink dood, mevrouw. Mecano dood, mevrouw. Die speelt ook allang niet meer. ‘Dat moet meccano zijn, meneer. Als u dat technisch speelgoed bedoelt, althans.’

Nog even bleef ik platonisch kijken met mijn ogen dicht. Ik dacht aan een mirakel. Hoopte op de Grote Wederkeer. Vol verwachting keek ik naar mijn Inbox. Of er meer gebeuren zou? Ach, een wondertje per dag, per week, per maand of per jaar desnoods, dat is dikke bof. Lourdes is geestelijk op aanmerkelijk slapper grond gebouwd.

Ik zette een kopje thee. Nam er een Verkade biscuitje bij en doopte dit zodat het brak en mijn toetsenbord onbruikbaar werd. Gedachten wisselden elkaar af als de levende wachttorens bij Buckingham Palace. Beneden klonk Het is koud zonder jou. Zelf dacht ik meer aan Bad Moon Rising. En Ton, die daar grijnzend achter zit als dat wuivende bolle hoofd op de binnenkant van de hoes van de elpee In the Court of the Crimson King.

Ik wou dat de dood een keertje niet bestond.

HERFST

de paardenkastanje wordt oranje
geschilderd door een lange meid
die hoger dan de hoogste tak
een bekroonde trui draagt, zelfgebreid

het zou een uit de kluiten gewassen coffeeshopster kunnen zijn
een uitgegroeide aanbidster van het koningshuis wellicht
misschien een creatieve basketbalster

maar die paardenkastanje van je
moet je niet verven grote meid
je bederft de herfst
laat die kastanje van je eenzaam sterven

TON LEBBINK

Nagekomen bericht

Na het toetsenbord van de thee/biscuitmelange te hebben ontdaan was – door alle huishoudelijke afleiding – ook mijn grijze massa weer als vanouds en volop actief. Het blonk vanbinnen als een spiegel. Denkschakelingen volgden elkaar op, sneller dan indertijd bij de ENIAC en in een aanzienlijk kleinere behuizing.

Na een ondeelbaar moment van eeuwigheid wist ik de oplossing van dit eerst morbide probleem. Dit poëtisch cryptogram. Ik had de e-mail natuurlijk van zijn vriendin, zijn hartstochtelijke muze Christine. Was dit nu zo moeilijk? Wordt toch wakker en staakt het dromen. Neem gerust een frisse douche.

 


Auteur: Peter Joore (Tekst), Beaty Czetö (Fotografie), Ton Lebbink (Gedicht)
Gepubliceerd: 10-11-2017
Aantal keer bekeken: 154


Reacties

Re: Ton Lebbink: Hemels bericht?

Wat een goed artikel Peter! Ik was ook in eerste instantie geschrokken over het onmogelijke: 'een bericht van Ton'. Inmiddels weet ik dat Christine en Ton samen een Facebook-pagina en emailadres gebruikten. Christine zal nog wel eens een door Ton geschreven gedicht sturen of plaatsen! Mooie herinneringen aan en van een mooie man, van zijn mooie vrouw!

Door Eveline van Zuilichem op 12-11-2017 12:43:06
Uw commentaar

Naam:
E-mail: (niet zichtbaar)
Titel:
Commentaar:
CAPTCHA Afbeelding
Vul de bovenstaande code hieronder in

Geef commentaar

Terug
Ton Lebbink: Hemels bericht?

© De Vlaardinger  |  Inloggen