Column

Het stadhuis is van prikkeldraad voorzien.
Onzichtbaar maar scheurt de pantalon.
Als je probeert in te breken.

Ik stal leugens en bedrog.
Wist best wel dat dit niet mocht.
Ik nam een maatregel mee.
Die niet werkte.
Net als alle personeel.
Maar niemand die het merkte.




Lief Vlaardingen,

Bij gebrek aan PTT speel ik – Waarman – zelf postbode. De brief heb ik in glasvezel gepropt en een elektronische oplawaai gegeven, een postzegel was niet nodig. In die tijden leven wij. Het was vorige week mijn ik-weet-niet-hoeveelste column en dit is er dan eentje meer.

Vandaag verlaat de Sint het land, met de roe tussen de benen, Piets zak sleept over de grond. Het is dat schipper Martin Speyer met zijn Interlude c.s. de oude baas heeft opgehaald en ik daarbij was. Anders had ik hem niet in leven gezien. Nog voor de laatste pepernoten het plaveisel teisterden stonden er al kerstbomen in het land. Ze staan mooi, toegegeven, en hebben sfeervol cachet.

Maar laat ons eerst Sints presentjes uitpakken a.u.b. Dit is als iemand die op sterven ligt terwijl zijn man of vrouw in de finale uurtjes met zijn of haar nieuwe vriend(in) de erfenis vast deelt en vrijend voor de "beklaagde" staat. Dat geeft geen pas. Dat is inbreuk op fatsoen. En wat te denken van alle (tere en verwarde) kinderzieltjes. Houdt niemand daar dan rekening mee.

De laatste wolk stoom is nog niet achter Hoek van Holland hemelwaarts vertrokken, of vliegt Rudolf de rood geneusde, het kennelijk chronisch verkouden rendier, Rotterdam-The Hague Airport c.s. binnen. Ook hier algehele verwarring. Dat leek aanvankelijk een beetje lastig, twee rood geklede fantasieën met een witte baard en jutezak. Op dit vlak werkten het Loodswezen en de luchtverkeersdienst een keertje samen. Men heeft ze nimmer schouder-aan-schouder kunnen zien (de oude bazen).

Dat rendieren tegen hun wil worden aangelijnd door dus weer een intieme kindervriend, de welkome versie van Benno L., daar hoor je niemand over. Ook de pronte blondine Marianne Thieme niet, ze zal het te guur vinden en te onfris bovendien. Appels vergelijk je met appels. Sinten niet met Kerstmannen, hoewel ze er als blozende Jonagold, Red Elstar of de Evelina, uitzien en geen duidelijk op een peer gelijkt.

In december is Waarman altijd vol goede moed, op een bedje van realistische gifsla na. Mensen worden aardig en onder invloed van het een-en-ander een tikje sentimenteel. Er wordt teruggeblikt op weer een grotendeels verloren jaar. Gevuld met onvervulde dromen en vormen van tegenslag.

Met het heffen van het glas vol bubbels is iedereen een vriend. Men omarmt en lacht en soms ontstaat een romance. Die vaak geen standhoudt omdat beide deelnemers eenmaal nuchter, zijn getrouwd of samenwonend. Of er een andere voorkeur op nahoudt.

De komst van januari is een weldaad voor het teer gemoed. Ook Waarman jaagt illusies na, net als ieder ander. Hij wil het beste voor jan en alleman. Een fractie hiervan retour is hem genoeg. Vanavond is hij extra lief voor wie naast hem ligt. Kon dat altijd maar zijn.

In gebruikelijk ongeloof kom Ik Waarman december en de eerste uren van 2018 door. Maar voor die tijd sijpelt er nieuws door wat niet onvermeld mag blijven. Het schijnt van twee kanten dat de actie Vlaardingen Geeft een offerte kreeg van de Stadsgehoorzaal van liefst € 13.000 of (en hier lopen de meningen uiteen) € 17.000 voor een avondje gebruik van de Harmonie plus wat personeel en enige vaste lasten als elektro en een paar liter spoelwater voor toiletbezoek. Vind je het gek dat dit theater niets wordt.

Vlaardingen Geeft, Stadsgehoorzaal Neemt.

Ook werd Waarman gebeld door een bouwvakker, die al veertig jaar bekistingen maakt voor huizen- en utiliteitsbouw, ‘Wat ik net heb gezien bij dat Mariskwartier, de toren om precies te zijn, tart alle regels van beton storten.’
   ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Waarman, zelf niet een van de handigste doe-het-zelvers.
   ‘Ik keek net naar dat storten en zag aan de onderkant allemaal beton naar buiten gutsen. Dat mag nooit en mijn bekistingshart keerde zich als vakman om. Dat is verre van goed voor de totale sterkte,’ sprak hij eufemistisch.
   ‘En toen?’
    De man – een goede bekende – wond zich nu duidelijk op. Hij spoog bijna door de telefoon: ‘Daarna gooiden ze er snel met wat schoppen zand overheen, zodat niemand het nog zou zien.’
   ‘Nog foto’s gemaakt?’
   ‘Nee, ik was te verbouwereerd van al dat amateurisme. Ik heb alleen mijn hoofd geschud.
   ‘Valt er nog iets aan te doen?’
   ‘Ja, de boel uitgraven en opnieuw beginnen. Dit is met alle gewicht van die toren een gevaarlijk begin. Het zal de sterkte niet ten goede komen. Iemand zal ze moeten dwingen het zand weg te halen. Misschien dat de raad eens actie onderneemt. Maar ik heb daar weinig vertrouwen in.’

Waarman hield de telefoon zwijgend nog even vast. ‘Zou die Arij van Pleziertoren over een tiental jaren echt scheuren. Of erger: instorten. En waar zouden dan alle verantwoordelijke zitten. Zelf woonde hij in een grijs verleden in Maassluis in een flat die ze in de volksmond van de jaren 70 de Zakkende Zanevelder noemden. Die hebben ze hydraulisch opgepompt. Maar dat was niet goedkoop.

Fijne feestdagen,
Waarman

 


Auteur: Peter Joore (Tekst), Robert Daalmeijer (Wakend Oog)
Gepubliceerd: 06-12-2017
Aantal keer bekeken: 553

Diefstal en bouwfraude?