Zoeken

Schuldig of niet

Waarman's ogenblik

Waarman zag op vrijdagavond 29 september in het duister een kromme figuur (nee, het was niet Lindert) met aarzelende stapjes en vlakbij het kruispunt de Gedempte Biersloot oversteken. Het ging allemaal niet snel en even dacht Waarman eraan een karweitje te doen behoeve van circa 12,35 eurocent. Toen hij dichterbij kwam en de helpende hand al wilde uitsteken zag hij een leren hoed. Daaronder een grijswitte baard. Het was te donker om te zien of de rode sjaal nog fier om de nek zwabberde.

Het bleek de vleesgeworden erfenis van de man die nog niet lang geleden als raadslid door het leven ging. Waarman keek hem even aan. De aandacht ontging hem. Druk als hij doende was nog diezelfde avond en heelhuids de overkant van de straat te halen. Hij zag er geslagen uit. Als een natte hond sloop hij door de voornacht. En hoewel vrijgesproken is hij door het leven gestraft. Zoveel zag je duidelijk aan hem af, dit zielige hoopje mens.

Door dit voorval wakker geschud pakte Waarman thuis het AD van een paar dagen eerder. Daarin een kolommetje met halve initialen: Arne van der Z. (in het bezit van een gefilmd alibi?), Reinald D. (gevlucht naar Delft?) en Zekeriya A.

Die laatste was kennelijk ergens tegen een lamp aangelopen en wordt nu achter de gerechtelijke broek aangezeten. Voor alle duidelijkheid en wie het was vergeten: hij is in 2011 bedankt als raadslid na dubieus handelen op meerdere fronten. Daar is indertijd geen actie op ondernomen. Kennelijk is het tijd die koe toch maar eens bij de horens te vatten.

Wie interesse heeft in wat oude verhalen, die toen matig effect sorteerden, hierbij alsnog een paar linkjes om het geheugen op te frissen.

LINKS
Klik op: Nummer 1
Klik op: Nummer 2
Klik op: Nummer 3

Verdere verhalen uit die tijd zoekt de lezer gerust zelf op in de rubriek: Politiek.

Nagekomen bericht
Een politiek bewogen stadgenoot zit op de rand van zijn (want in Vlaardingen zijn het tot op heden enkel mannen die naast de politieke pot pissen) bed. Zijn zelfvertrouwen heeft een gevoelige knauw gekregen. Maar om nu direct je polsen door te snijden …

Op de muur hangen foto’s van een Tsjechisch stadje. Op die vrolijke platen de man en zowel mannelijke als vrouwelijke lachende nazaten van Alexander Dubček. Het was een leuke tijd. Veel gedronken en gratis ook. De gemeente betaalde toch: Na zdraví!

Mensen in de kroeg hebben laten weten geen prijs meer te stellen op zijn vriendschap. Het is dat hij regelmatig honger heeft en dorst, dus boodschappen halen moet. Zij het met tegenzin. Een barman zei: ‘Ik wil graag geld verdienen, maar geen geld dat echt stinkt. Misschien dat een ander je helpt. Ik niet.’

Zijn appartement staat te koop. Maar wie wil nu het huis kopen van een oplichter en een boef? Voor je alle kwalijke luchten uit de muren hebt. De buren zouden het een opluchting vinden. Die zitten er ook mee. Maar ja, die hebben al een huis. En hem uitkopen is teveel van het goede als je in je achterhoofd het woordje “belonen” hebt.

Van arren moede herleest hij zijn oude boeken. Naar de bibliotheek of de boekwinkel durft hij niet. Kan ook niet, met dat slechte been van hem. En als het boek uit is, is er altijd nog de tv. De kwelbuis, waar hij zelfs het nieuws een keertje haalde.

Voor een man van zijn verdienste is geen plek meer in de stad. En emigreren is ook geen optie. Zijn Tsjechisch lijkt nergens naar op die twee kleine en vaak lachend (wat: brullend) uitgesproken woordjes na: Na zdraví!

Toch is hij verongelijkt. Hij is geen misdadiger, zoals de rest van Vlaardingen denkt.

Ook na lang verzinnen laat een oplossing op zich wachten. Hij herinnert zich dromen vanuit zijn jeugd, waterpolo, de technische school, het plaatsvervangend voorzitterschap, zijn vrienden, de dagelijkse lokale radio, politieke debatten. Hij scrolt wat in zijn Rolodex en leest de handgeschreven kaartjes met namen, adressen en telefoonnummers.
   In zijn hoofd ijlt een gesprek na dat nog niet zo oud is dat hij het zich niet meer kan herinneren. Al zou het liever zijn vergeten.
   ‘Hallo,’ zei een zwoele stem.
   ‘Barbarella?’
   ‘Met wie spreek ik?’
   ‘Met ex-raadslid X,’ zegt hij. ‘Ik was met je bevriend. We zijn een keertje uit geweest. Leuke avond met een hapje en een drankje en net op tijd ging je weg om niet te laat te komen op je werk.’
   Het is stil aan de andere kant van de lijn.
   ‘O, die oplichter,’ zegt Barbarella. Haar stem klinkt aarzelend en stroef.
   ‘Je zei toen dat als mijn leven er anders had uitgezien onze relatie kans van slagen had. Dat je je dan met open geest op ons samenzijn zou storten om alles uit het leventje halen wat er op onze leeftijd nog inzit. Ik wilde die optie van toen even lichten.’ Dat laatste flapt er zomaar uit.
   Stilte. Absolute stilte. Enkel het ruisen van de lijn.
   ‘Weet je nog?’
   ‘Dat herinner ik nog,’ zegt Barbarella emotieloos.
   ‘Wil je met me uit? Ik ben een beetje eenzaam.’
   ‘Tuuttuuttuuttuuttuut … ‘ klinkt het.

Van de redactie
Naam en adres van de als Barbarella vermeldde dame zijn bij de redactie bekend.

   

 


Auteur: Peter Joore (Tekst), Robert Daalmeijer (Wakend Oog)
Gepubliceerd: 04-10-2017
Aantal keer bekeken: 473


Reacties

Re: Schuldig of niet

Och, wat mis ik het. Te meer daar ik de tijdelijke polder, voor het “vrije” Catalonië heb ingeruild. Hier gebeuren dit soort vreemde zaken niet ! (?)

Door Polderman op 4-10-2017 18:50:59

Re: Schuldig of niet

Wat een walgelijk stukje, komkommertijd?

Door Jw op 4-10-2017 20:44:06
Uw commentaar

Naam:
E-mail: (niet zichtbaar)
Titel:
Commentaar:
CAPTCHA Afbeelding
Vul de bovenstaande code hieronder in

Geef commentaar

Terug
Schuldig of niet

Laadtijd van deze pagina: 0,0781172

© De Vlaardinger  |  Inloggen