Meedogenloos verslag

De eerste vrijdagavond van het 18e Zomerterras dachten alle gasten: misschien komt het door het lange wachten. Door die muziekarme winter van Vlaardingen, door ambtelijke bemoeienissen. Dat er rond 18.30 uur minder mensen waren dan in onze herinnering geplaveid. Een boom van bands en publiek, die langzaam groeien moest.

Feit waas dat niet veel later het gras verdwenen was onder vele voeten, het toilet regelmatig toevluchtsoord, de bar nog vaker gefrequenteerd en de sfeer goed. Wat viel ons op? In eerste instantie dat wie je kende en ’s winters onzichtbaar er een tikje ouder uit zag. Vrouwen van meerdere generaties zagen er goed uit in frivole truitjes, korte rokjes, op hooggehakte pumps en met een glimlach van oor-tot-oor. De mannen spaken tussen slokken bier door.

Het volgende moment discussies over de nummers die The Daltons speelden. ‘Ik ken het van Woodstock,’ zei er eentje. Maar de naam van het nummer wist hij niet meer. Ook bracht de herkenningsapp geen oplossing. Die reageerde kennelijk enkel op het origineel. Een dame met een roze voorschoot kwam bij ons zitten. Ze verkocht met haar prettig gezicht tosti’s vanuit een caravan. Die smaakten best, wisten we later.

Aan de poort deden mensen met een V op de revers nog niet hun volle best. Zelfs De Vlaardinger mocht er zo doorheen. Blijkbaar was het nog niet druk genoeg. Links-en-rechts weer drommen vrijwilligers. Die deden op halve kracht hun best. Later ging de beuk er wel een keertje in. Nu nog moest het systeem gesmeerd.

Vriendjes en vriendinnetjes vlogen elkaar om de hals. Een vrouw met dik aangezette lippen kuste alle mannen blijvend zichtbaar op de wang. Ze had duidelijk plezier van het uitzetten van haar liefdessporen. Niemand was bang. Zeker vrijgezellen niet, waarvan een enkeling haar duidelijk spoor met de moed der wanhoop volgde.

Frank Tomeï banjerde met zijn eerste violiste Tanja kalmpjes over het veld. Zijn echte taak volbracht, was nu de tijd van genieten en controleren of alle ideeën, zoals in de sneeuw afgelopen winter uitgedacht, klopten als de beroemde zwerende vinger. Vooralsnog had hij geen klagen.

Op de dag des Heren een klein wolkje voor alle pret. Een dame klaagde dat de wijnproeverij zo duur was geworden. ‘Tien munten, inclusief glas! Dat was vorig jaar nog niet de helft. Volgende week kopen we gewoon een fles witte wijn, zoeken een tafel en drinken die daar wel op. En geeneens een blokje kaas of gratis worst.’ het was er overigens niet minder druk door bij de KnaapWijnen / Café d'Oude Stoep-combinatie.

De door het damesvoetbal uitgestelde laatste zondag uur eindigde in majeur. De meiden wonnen van Denemarken. Het veld juichte. De zon, met succes verlenging aangevraagd bij het KNMI, benadrukte op prettige wijze de ideale sfeer. Het eerste weekeinde mocht aan alle kanten geslaagd worden genoemd. Op naar nummer twee en drie.

 


Auteur: Peter Joore (Tekst), Ank & Peter Joore (Fotografie)
Gepubliceerd: 08-08-2017
Aantal keer bekeken: 1264

Zomerterras: Muzikale camping met voer